من، سحر خانوم، معتاد به نوشتن هستم. نوشته هامو جدی نگیرید.

"ببين،
هميشه خراشی است روی صورت احساس.
هميشه چيزی،
انگار هوشياری خواب،
به نرمی قدم مرگ می رسد از پشت
و روی شانه ما دست می گذارد
و ما حرارت انگشت های روشن او را
بسان سم گوارايی
كنار حادثه سر می كشيم."

امشب با یه دوست قدیمی حرف زدم و از خاطرات پونزده سال پیش گفتیم. از ۲۰سالگی و شوروشوقمون. چه حس خوبی دارم به روزایی که اصفهان بودم. اما حس خوبی ندارم به روزایی که تهران بودم. نمیدونم چرا. حالا ۴ساله که

پسفردا برای تولد برادرزاده ام روشنا میرم ساری و بسیااااار ذوق دارم براش. الان که دوتا نوشته قبلیمو خوندم فوری این اومد تو ذهنم: زندگی بالا و پایین داره.